Haveniverse View my profile

ตื่นมาตอนเช้าแล้วพบกับกระดาษแผ่นหนึ่งขยำเก็บไว้ในมือ พอเปิดอ่านกลับเป็นดราฟของฟิคเรื่องนี้ที่เขียนด้วยลายมือแกะยากมาก ถือว่าเป็นการละเมอเขียนอย่างจริงจัง ๕๕๕๕
 
Title: Where the Lights Don’t Move And the Colors Don’t Fade
Rating: T
Category: M/M
Fandom: Skyfall, Sherlock (BBC)
Pairing: James Bond/Q
Tag: Title from José González - Stay Alive, Crossover, Q as Alistair Quentin Holmes, Sherlock Holmes, James Bond, Major Character Death, Unbeta
Words: 1 493
 
 
บอนด์ไม่เคยคิดกลัวว่าวันนี้จะมาถึง เขาไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าวันนี้จะมาถึงจริงๆ ตรงกันข้าม บางครั้งบอนด์จะคิดกับตัวเองเงียบๆด้วยซ้ำว่าให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ล่ะดีแล้ว อย่างน้อยเขาจะไม่ต้องประสบกับความว่างเปล่าที่เขาเคยได้รู้สึกเมื่อตอนเวสเปอร์กับ M ตายอีกเป็นครั้งที่สาม บอนด์จะคิดด้วยความรู้สึกเศร้าปนความโล่งใจที่รุนแรงยิ่งกว่า และความรู้สึกผิดก็จะตามมา
 
แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดการณ์ก็มาถึง มันโจมตีรวดเร็วจนเขาไม่ทันจะตั้งรับ รวดเร็วเสียจนเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะไว้ทุกข์ บอนด์ใส่เสื้อสูทสีดำเหมือนทุกวันและเข้าร่วมพิธีกรรมที่จัดขึ้นอย่างเงียบๆ แม้กระทั่งเมื่อเขากลับไปยังอพาร์ทเม้นของ Q- อพาร์ทเม้นที่กลายเป็นบ้านของเขาไปเสียแล้ว- และพบว่ามันช่างเงียบเพียงไร น้ำหนักของความจริงก็ยังตามเขามาไม่ทัน เขาไม่เคยคาดการณ์ว่าทุกอย่างจะกลายเป็นแบบนี้ เขาไม่เคยเตรียมใจมาล่วงหน้าว่าเขาจะต้องเป็นฝ่ายไว้ทุกข์
 
เวลาหนึ่งอาทิตย์เข้ามาแล้วก็ผ่านไป เวลาหนึ่งเดือนจากไปเร็วยิ่งกว่า บอนด์ยังคงตื่นขึ้นมาทุกวันบนเตียงที่เย็นเฉียบในฝั่งขวา เขาชงชาเอิร์ลเกรย์หนึ่งกาทุกเช้า และปล่อยมันไว้อย่างนั้นให้เย็นชืดอยู่บนตัวเคาท์เตอร์ ช่างประไรถ้านั่นจะเป็นการเสียของ ถึงอย่างไรเขาก็ดื่มแค่กาแฟกับวิสกี้อยู่แล้ว
 
ชีวิตของบอนด์ดำเนินไปอย่างนั้นเป็นเรื่องปกติ จนกระทั่งวันที่เชอร์ล็อคเข้ามาหาเขาที่อพาร์ทเม้นโดยไม่บอกกล่าว บอนด์ก็เกือบจะรู้สึกขอบคุณกับการมาเยือนครั้งนี้ เกือบจะรู้สึกโล่งใจที่ได้เห็นหน้าของนักสืบที่ปรึกษา ถึงเขาจะไม่รู้ก็ตามถึงจุดประสงค์ของการก็ตาม เขาเกือบจะดีใจ...ที่ได้เห็นเค้าโครงจางๆของใครอีกคนซ้อนทับอยู่บนตัวของเชอร์ล็อค โฮมส์
 
และเขารู้สึกดีอย่างประหลาดเช่นกันเมื่อเห็นว่าดวงตาที่มักจะเต็มไปด้วยความถากถางคู่นั้นติดรอยแดงอย่างผิดธรรมชาติ และเห็นว่าผมสีดำที่แสนคุ้นเคยนั้นยุ่งเหยิงเสียจนดูไม่ได้ บอนด์ได้เจอคุณหมอวัตสันเป็นครั้งแรกในวันนั้นเช่นกัน คุณหมอที่เดินตามหลังเชอร์ล็อคทุกฝีเก้าราวกับเป็นเงา ดวงตาจับจ้องแผ่นหลังในเสื้อโค้ทราคาแพงอย่างหวาดระแวงราวกับเขากำลังมองระเบิดเวลาที่นับถอยหลังเกือบถึงศูนย์
 
เชอร์ล็อคไม่ได้พูดอะไรมากในการมาครั้งนี้ ไม่มีคำสาธยายเสียดสีหรือการอนุมาณใดๆ เขามาอย่างเงียบกริบ มันช่างน่าอย่างประหลาด ในการมาครั้งนี้เชอร์ล็อคไม่ได้หันหลังกลับ 221B ไปทันทีที่เขาพูดธุระเสร็จ และนั่นก็เป็นเรื่องประหลาดเช่นกัน
 
ตลอดเวลาการมาเยี่ยม ด็อกเตอร์วัตสันเพียงแค่ยืนเท้าชิดหลังตรงอย่างทหารเฝ้ายามที่ซื่อสัตย์
 
เชอร์ล็อค โฮมส์ไม่ได้กล่าวคำทักทายเมื่อมาถึง เพียงแค่ยื่นอะไรบางอย่างให้บอนด์ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา หลีกเลี่ยงโซฟาอีกตัวอันเป็นตำแหน่งที่ Q มักจะใช้นอนเอกเขนกทำงานราวกับเป็นที่ต้องคำสาป
 
สิ่งที่เชอร์ล็อคยื่นให้บอนด์นั้นเป็นแลดูคุ้นเคยเสียจนน่าปวดใจ มันคือแล็ปท็อปส่วนตัวของ Q- หนึ่งในวัตถุในความครอบครองหลายอย่างที่ชายหนุ่มประดิษฐ์ขึ้นมาเอง และแน่นอน เป็นสิ่งที่เจ้าตัวไม่เคยยอมให้ใครแตะ
 
เพราะบางครั้ง Q ก็ทำนิสัยเป็นเด็กจนน่าประหลาดใจ นิสัยของเด็กคนเล็กของบ้านผู้ที่กอดของรักของตนไว้แนบอก ไม่ยอมให้ใครจับ ไม่คิดจะแบ่งให้ใคร บ่อยครั้งนักที่ Q จะจุปากและตีมือของบอนด์ที่ยื่นออกไปจะหยิบของส่วนตัวของชายหนุ่มคนรักขึ้นมาสำรวจ บ่อยครั้งนักที่บอนด์ทำกริยาเช่นนั้นเพียงเพื่อจะทำให้ Q ไม่พอใจ
 
และแล็ปท็อปเครื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่ Q หวงที่สุด ในแง่สิ่งประดิษฐ์ มันเป็นนวัตกรรมล้ำสมัยอย่างประเมินค่าไม่ได้ ทั้งขนาดที่เล็กพอจะพกพาได้สะดวก น้ำหนักที่เบาจนแทบไร้สัมผัส และเทคโนโลยีในตัวเครื่องที่ก้าวหน้าจนถึงเกือบจะเรียกได้เต็มปากว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์เอเลี่ยน
 
ในแง่ความมีค่าต่อจิตใจ มันเป็นอุปกรณชิ้นที่เก็บข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับตัวตนของ Q เอาไว้ ทั้งก่อนและหลังที่เขาจะได้รับชื่อเป็นตัวย่อ
 
สำหรับสิ่งที่สำคัญเช่นนั้น รหัสผ่านของตัวเครื่องกลับกลายเป็นสิ่งเรียบง่ายอย่างที่บอนด์ไม่คาดคิด: อลิสแตร์ เคว็นติน โฮมส์- ชื่อเต็มของเด็กหนุ่ม มันช่างเป็นรหัสที่อวดดีเสียจนบอนด์หลุดหัวเราะหึออกมาทันทีที่เชอร์ล็อคบอกมันกับเขา
 
ชื่อจริงของ Q นั้นคล้ายกับจะเป็นชื่อต้องห้าม แน่นอนว่า Q ต้องมั่นใจอย่างที่สุดว่าเขามีความสามารถพอที่จะเก็บชื่อต้องห้ามนั้นไว้พ้นสายตาของผู้ที่เขาไม่ประสงค์จะให้เห็น แน่นอนว่า Q ต้องเลือกที่จะเอาชื่อของตนเป็นเดิมพันต่อชีวิตทั้งชีวิตของเขา
 
บอนด์ไม่รู้ว่าเขาจะได้รับอะไรจากการเปิดหีบสมบัติของคนที่ตายไปแล้ว แต่ท่ามกลางการจับตามองอันเลื่อนลอยของเชอร์ล็อค บอนด์พิมพ์ตัวอักษรยี่สิบสองตัวนั้นลงไปเงียบๆ
 
ในตอนแรก บอนด์สุ่มคลิ๊กเข้าไปยังเอกสารหน้าตาธรรมดา และสิ่งที่เด้งกลับมาต้อนรับเขาก็กลับกลายเป็นตารางหมากรุกที่กินพื้นที่เต็มหน้าจอ เชอร์ล็อคโบกมือไปมากลางอากาศอย่างไม่แปลกใจกับปรากฏการณ์นี้ 'มันไม่มีไฟล์หรือโฟล์เดอร์ชิ้นไหนบนตัวเครื่องที่ Q ไม่ล็อคไว้ด้วยรหัสผ่านแบบต่างๆ' เชอร์ล็อคเพียงแต่กล่าวเสริมอย่างใจลอยว่าหากบอนด์ต้องการจะอ่านไฟล์นั้นเขาต้องรุกฆาตหมากกระดานตรงหน้าให้ได้ภายในสองตาการเดินหมาก และเวลาตลอดทั้งบ่ายของพวกเขาก็ดำเนินไปเช่นนั้น บอนด์คลิ๊กเข้าไปเผชิญคำถามรูปแบบต่างๆที่ Q ตั้งไว้ และเชอร์ล็อคก็บอกวิธีผ่านด่านปราการให้กับเขา
 
ไม่แม้แต่ครั้งเดียวที่บอนด์คิดจะถาม ว่าเชอร์ล็อครู้ถึงเรื่องพวกนี้เพราะความสามารถการอนุมาณของเขาหรือเพราะสิทธิ์ความเป็นพี่ชาย
 
หลายครั้งหลังจากวันนั้นบอนด์จะเปิดเข้าไปในแล็ปท็อปของ Q เล่นเกมต่างๆที่ชายหนุ่มเก็บไว้และพ่ายแพ้ไปรวดเร็วอย่างน่าอับอาย เขาจะคลิ๊กเข้าไปยังโฟล์เดอร์ต่างๆบนเครื่องอย่างไร้จุดหมายหมาย ไม่เคยคิดจะเข้าไปอ่านข้อมูลใดๆจริงจัง เขาเพียงแค่คลิ๊คถี่สองครั้ง มองกับดักต่างๆที่ Q ทิ้งไว้ข้างหลัง และกลิ๊คกากบาทสีแดงออก ซ้ำการกระทำนั้นไปเรื่อยๆเพื่อที่เขาจะได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีชัยของ Q ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
 
บอนด์เก็บแล็ปท็อปของ Q ไว้กับตัวตลอดเวลาราวกับทหารที่เก็บจดหมายจากบ้านไว้แนบอก เขาเก็บมันเป็นของต่างหน้าราวกับเด็กหนุ่มเยาว์วัยที่ปักหัวใจไว้ที่แขนเสื้อเพื่อรักแรก 
 
บอนด์เก็บมันไว้ไม่เคยห่างกายราวกับมันเป็นอวัยวะอีกชิ้นของเขา เขาพกมันไว้กับตัวไม่ว่าเขาจะอยู่ตรงจุดไหนของโลก เพราะบอนด์ไม่เคยคาดคิดว่าวันนี้จะมาถึง บอนด์คิดมาเสมอว่าระหว่างเขากับ Q- จะเป็นเขาที่ต้องตายจากไปก่อน เพราะบอนด์เป็นเอเจนต์ภาคสนาม เพราะเขาใช้ชีวิตที่อันตรายกว่า เพราะเขาอายุมากกว่า มันเป็นการคาดคะเนที่มีเหตุผล แต่บางครั้งจักรวาลก็เป็นสิ่งที่ไร้เหตุผลอย่างน่าโมโห
 
ก่อนหน้านี้บอนด์เคยคิดมาเสมอว่าเขาโชคดีเพียงใดที่มีคนรักเป็น Quartermaster เพราะเมื่อมันถึงเวลาที่เขาจะต้องตายไปก่อน อย่างน้อยเขาก็จะมี Q อยู่เคียงข้าง หากไม่ใช่ร่างกายและไออุ่นอย่างน้อยก็เป็นเสียงที่ดังอยู่ข้างหู บอนด์ถือว่าโชคตกอยู่ข้างเขาที่เขามีสิทธิ์จะไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในวาระสุดท้าย
 
แต่ในเมื่อสุดท้ายแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่ใช่อย่างนั้น บอนด์จึงเก็บแล็ปท็อปของ Q ไว้ข้างตัวตลอดเวลา เพราะเมื่อมันถึงเวลาที่เขาจะต้องจากไปในที่สุด อย่างน้อยบอนด์ก็มีหลักฐานการมีชีวิตของคนรักติดตัวไว้ อย่างน้อยส่วนหนึ่งของ Q ก็ได้อยู่กับเขา
 
[End]
 
ขอเพิ่มนิดนึงว่าโมยังไม่แน่ใจนะว่าเหตุการณ์ในฟิคนี้เป็นส่วนหนึ่งกับพวกซี่รี่ย์ที่แต่งไว้อยู่รึเปล่า ยังไม่ได้ตัดสินใจจริงๆ ด้วยความที่อันนี้เป็นการละเมอแต่ง (wut.. wut... wut... wut wut)

Comment

Comment:

Tweet