Haveniverse View my profile

[Translated: Harry Potter] Ruins

posted on 11 Mar 2014 17:30 by haveniverse in Fanfiction directory Fiction
ห้องโถงใหญ่เป็นสถานที่แรกที่ได้รับการซ่อมแซม มันต้องเป็นห้องแรก เพราะมันเป็นจุดที่ได้รับความเสียหายมากที่สุด ผู้ใช่เวทพยาบาลพยาบาลทุกคนแม้กระทั่งพวกปีหนึ่งจะบอกคุณว่าหัวใจเป็นสิ่งแรกที่คุณจะต้องรักษาก่อนที่จะเริ่มพยาบาลจุดอื่นๆ ที่แห่งนั้นคือที่ที่เหล่าผู้ไร้ชีวิตถูกวางลงนอนสู่การพักผ่อน ผู้ใช้เวทมนต์ที่เหลืออยู่ยืนตรงชูไม้กายสิทย์ขึ้นยังรอยแตกสีทะมึนของฝ้าเพดานและทำให้มันสว่างสไวด้วยประกายของดวงดาวอีกครั้ง ที่ตรงนั้น ฟิลช์จะถูเอาหยดเลือดออกจากกระเบื้องหิน และในอีกจุด พวกเอลฟ์ประจำบ้านจะช่วยกันขัดม้านั่งใหม่เอี่ยมอย่างระมัดระวัง จับตาดูไม่ให้มีแม้แต่เสี้ยนไม้ที่เล็กที่สุดเหลือไว้ทำร้ายเหล่านักเรียนผู้เลินเล่อ
 
จุดถัดมาคือห้องนั่งเล่นประจำบ้าน เหตุเพราะที่ปลอดภัยเป็นสิ่งจำเป็น- แม้กระทั่งเมื่อฮอกวอตส์และโลกทั้งโลกจะร้าวสลายลงเป็นผง มันยังจำเป็นจะต้องมีที่ไหนสักแห่งไว้ใช้เป็นที่หลบพัก อาจารย์ประจำบ้านแต่ละท่านเป็นผู้ดูแลจัดการบ้านของตัวเอง และในที่สุดพวกมันก็ถูกบูรณะจนเสร็จสิ้น ถูกสร้างไว้ให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ซลักฮอร์นขับไล่ความมืดออกจากทุกซอกทุกมุมในบ้านเก่าของเขาอย่างเพลิดเพลินเป็นพิเศษ จะไม่มีนักเรียนปีหนึ่งผู้มาทีหลังคนไหนคิดว่าพวกเขาถูกเนรเทศแบ่งแยก ว่าชะตาของพวกเขาจะต้องตกอยู่กับความมืดเย็นเยียบที่หลงเหลือ
 
ฮอกวอตส์ฟื้นตัวขึ้นอย่างช้าๆ ในที่สุดมันก็ไม่มีสิ่งใดเหลือให้รักษานอกจากโครงร่างผุผังของเรือนกระจกที่เหลือเป็นแผลลึกเยียวยาไม่ได้ ในที่สุด เหล่านักเรียนใหม่ที่ไม่เคยรู้จักฮอกวอตส์มาก่อนเวลาสงครามก็เข้าเติมเต็มตัวห้องโถง สำหรับพวกเขา การที่ทางเดินที่สามของชั้นห้าถูกประดับด้วยเหล่าพู่หิ่งห้อยเวทมนต์ที่ไม่มีวันตายนั้นเป็นเรื่องธรรมชาติอย่างที่สุด พวกเขาไม่เคยหยุดคิดถึงเหล่าคนยุคที่มาก่อนหน้าผู้เดินสะดุดผ่านความมืด ทำให้ฟลินวิชคิดว่ามันคงจะดีหาก

ฮอกวอร์ตได้เปลี่ยนไป เช่นเดียวกับที่พวกเขาทุกคนเปลี่ยน เช่นเดียวกับโลกทั้งใบ แต่การเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นไปตามสายตาหลากหลายของผู้ตัดสิน และใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา ฮอกวอร์ตก็กลับมาเป็นสิ่งที่มันเป็นให้กับนักเรียนนับพันมาตลอด เป็นบ้าน และก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

นอกเสียจากว่าคนบางคนจดจำได้
 
เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ผู้ที่กลับมาศึกษาต่อในระดับชั้นปีเจ็ด ไม่สามารถทานอาหารในห้องโถงใหญ่ที่เธอได้เห็นร่างของเฟร็ดบนพื้นได้อีก เธอพบอาเบอร์ฟอร์ธหลายครั้งในปีนั้น เดนนิส ครีฟวีย์ ผู้ที่กลับไปทุกปีแม้ว่าเขาแทบจะทนมันไม่ได้ เพียงเพราะพี่ชายของเขาเคยได้รักฮอกวอร์ตยิ่งนัก กระทั่งสู้และตายเพื่อมัน ลอร่า เม้ดลีย์ ผู้ที่สะดุ้งต่อทุกเสียงดังที่เธอได้ยิน ยาติน เบ้กเฮ็ก ผู้ที่นอนพร้อมกับไม้กายสิทธิ์ที่เก็บใต้หมอนของเขาทุกคืนไปตลอดจนชีวิต สตีเวน คอร์นฟุต ผู้ที่ต้องนอนในห้องส่วนตัวแยกกับนักเรียนเรเวนคลอที่เหลือเพราะเขาสะดุ้งตื่นขึ้นกรีดร้องลั่นอย่างน้อยหนึ่งคืนต่ออาทิตย์

สำหรับคนเหล่านั้น บางครั้งการเห็นฮอกวอร์ตที่สมบูรณ์ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้สงบใจ ที่นี่ไม่ใช่บ้าน ที่นี่คือการล้อเลียนเยาะเย้ยต่อความเจ็บปวดจากการพวกเขาต้องทนเห็นแผลเป็นของพวกตนถูกเจียออกไปราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น บางครั้งผนังที่ไร้รอยสงครามของฮอกวอร์ตกระชั้นเข้ามาหาพวกเขาจนกระทั่งพวกเขาไม่สามารถจะหายใจได้
 
เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาจะไปกันที่ห้องต้องประสงค์ ซื่อตรงต่อวัตถุประสงค์ของมัน มันให้ในสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาสามารถเดินบนหินที่ยังร้าวจากรอยคำสาป และมองหลักฐานที่ยืนยันว่าทุกสิ่งที่พวกเขาได้เผชิญมานั้นได้เกิดขึ้นจริงๆ หลักฐานว่าฮอกวอตส์ยังจำการล่มสลายของมันได้ ยังมีรอยความบาดเจ็บแฝงอยู่ตามทุกอนูของมัน จับต้องได้เหมือนกับรอยแผลที่มันได้ฝากไว้กับนักเรียนอย่างพวกเขา ในวันที่เลวร้ายพวกนั้น เหล่านักเรียนผู้เหลือรอดจะขึ้นไปนอนคุดคู้อยู่ท่ามกลางสิ่งแตกหักทั้งหลาย เฝ้ามองท้องฟ้าผ่านบาดแผลเปิดที่ฉีกผนังออกกว้าง และก็หายใจคล่องขึ้นในที่สุด

บางครั้ง การรู้ว่าตัวเราไม่ได้อยู่คนเดียวท่ามกลางความเสียหายในตัว ก็เป็นการปลอบโยนอย่างดีชนิดหนึ่ง
 
[End]
 
แต่งโดย rainbowrites และโพสลงใน livesandliesofwizards นะคะ เชิญแวะเข้าไปกอดจูบลูบคลำบล็อคผู้แต่งได้ตามสบาย โมชอบงานเขียนชิ้นนี้ของเขาจริงๆ : )
 
โมอาจจะกำลังแต่งฟิคยาวครอสโอเวอร์เกี่ยวกับพวกหนุ่มสาวอเวนเจอร์ในรั้วฮอกวอตส์อยู่ ไม่รู้นะว่าพูดจริงไหม อยากอ่านไหมล่ะคะ? (ฟิคไม่เศร้านะคะ- ฟิคไม่เศร้า ขอออกตัวก่อน //หัวเราะ)

 

Comment

Comment:

Tweet

@piengtavan  เหยดดดดดดดดดดดดด
เราจะพยายามเข็นออกมาในเร็ววันนะคะ ;-;

#2 By Haveniverse on 2014-03-15 01:12

เราจะรอสิ่งที่คุณขีดฆ่านะคะ....

#1 By pierce on 2014-03-15 00:51