Haveniverse View my profile

[Fanfiction: In The Flesh] How It Gives My Heart Blood

posted on 15 Jul 2014 19:44 by haveniverse in Fanfiction
Title: How It Gives My Heart Blood
Rating: T
Category: M/M
Fandom: In The Flesh
Pairing: Kieren Walker/Simon Monroe
Tag: Specks - Matt Pond PA, Kieren Walker, Simon Monroe, Post-Season 2 (I guess), Fluff, Feels, Kiss, Don't tell me you didn't need this after the finale, ไซมอน = กลัวเมีย
Words: 1 456
 
ไซมอนไม่เคยเริ่มจูบเคียเร็นก่อน

สำหรับคนที่มั่นใจในตัวเองสูงจนดูอวดดีอย่างไซมอน เขาเกรงใจเคียเร็นอย่างไม่น่าเชื่อ คงไม่มีใครรู้ว่าระหว่างพวกเขาทั้งสองแล้ว ไซมอนจะเป็นฝ่ายที่ตกหลุมรักอย่างโงหัวไม่ขึ้น จริงอยู่ที่ว่ามันไม่น่าเชื่อ แต่มันก็เป็นอย่างนั้น
 
เคียเร็นไม่เคยคิดจะประกาศตัวว่าเขาเชี่ยวชาญในเรื่อง...พวกนี้ (ออกจะตรงกันข้ามด้วยซ้ำ) แต่ในเมื่อไซมอนไม่คิดจะริเริ่มอะไรแล้ว ความรับผิดชอบก็ตกมาที่ตัวเขาที่จะต้องอ่านสัญญาณต่างๆ เฝ้ารอโอกาส และคว้ามันก่อนที่จะหลุดมือไป 
 
เสี้ยวนาทีที่โอกาสเผยตัวออกมา เสี้ยวนาทีที่ไซมอนมองเขาด้วยสายตามึนเมาเหมือนตกอยู่ในภวังค์ เวลาที่พวกเขาอยู่ใกล้- ใกล้กัน ช่วงเวลาที่ไซมอนอาจจะเอื้อมมือออกมาหาเขา ประกบริมฝีปากลงมา แต่ตัดสินใจไม่ทำ นั่นเป็นช่วงเวลาที่เคียเร็นต้องคว้าไซมอนไว้ก่อนที่โอกาสจะหลุดลอยไป คว้าเขาไว้มั่น กระตุกมือที่รั้งอยู่ที่ปกเสื้อของไซมอนเล็กน้อยเป็นการอนุญาต ก่อนเริ่มจุมพิตที่เขาทั้งสองเฝ้ารอ
 
ไซมอนจะเปิดปากรับจูบจากเขา อาจจะสะดุ้งเล็กน้อยราวกับตกใจ- หรือไม่ก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนี้ ไซมอนจะรับมัน- จูบจากเขา จะอ่อนโอนไปตามมัน เชื่องช้าและอ่อนหวาน พร้อมที่จะโอบรับทุกอย่างที่เคียเร็นมอบให้ เป็นอย่างนั้นเสมอ จูบของพวกเขาเป็นสิ่งบริสุทธิ์ และไซมอนก็ดิ่มด่ำกับมันราวเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เขาจะกำมือของตัวเองแน่นก่อนคลายมันออกอย่างไม่แน่ใจ จนกระทั่งในที่สุด- เมื่อรวบรวมความกล้าได้แล้ว- เขาจะเริ่มสำผัสเคียเร็น ผม, ต้นคอ, แผ่นหลัง, โหนกแก้ม สัมผัสจากปลายนิ้วของไซมอนแผ่วเบาราวขนนก ราวกับเคียเร็นเป็นแก้ว เป็นสิ่งมีค่า เป็นสิ่งที่เขาบูชา และเขาก็จะพักสัมผัสของเขาไว้แค่นั้น ไม่เคยร้องขอหรือกระทำไปมากกว่าสิ่งที่ได้รับ ถ่อมตัวและสมถะ
 
เคียเร็นคาดไว้ว่าความลังเลของอีกฝ่ายก่อตัวขึ้นจากครั้งนั้นที่เขาปฏิเสธจูบจากไซมอนในห้องครัวของเอมี่ เขายังจำสีหน้าของไซมอนตอนนั้นได้ ราวกับคนตกอยู่ในภวังค์เมื่อเขาโน้มตัวเข้ามาหาเคียเร็น และความงุนงงที่เปลี่ยนเป็นความเข้าใจเมื่อเคียเร็นผลักเขาออกไปอย่างนุ่มนวล ตั้งแต่ตอนนั้นมา ไซมอนไม่เคยเริ่มเป็นฝ่ายสัมผัสเคียเร็นก่อนอีกเลย
 
สำหรับคนที่มั่นใจในตัวเองสูงจนดูอวดดีอย่างไซมอน เขาดูจะจัดการการถูกปฏิเสธไม่ได้ดีเท่าไหร่
 
.
.
.
.
.
 
 
มีเวลาหลายครั้ง... หลายครั้งเหลือเกินที่เคียเร็นหันไปมองไซมอนและพบว่าอีกฝ่ายกำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว
 
มันเป็นช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบ ช่วงเวลาที่ความเป็นไปได้ทั้งหลายจุดประกาย ช่วงเวลาที่เคียเร็นรู้ ว่าไซมอนต้องการจะดึงเคียเร็นเข้าไปในอ้อมกอดมากเพียงใด
 
แค่นั้น เป็นเพียงแค่ช่วงเวลา เป็นเพียงแค่ความเป็นไปได้ แค่นั้นและไซมอนก็จะรีบละสายตาของเขาออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
แน่นอนว่าพวกเขาทั้งสองไม่มีเลือดไหลเวียนอยู่ในร่างกาย ผู้ป่วยเป็นโรคสภาวะกึ่งตายมีเพียงกาวสีดำหนืดไหลเวียนในร่างกาย
 
แต่
 
เคียเร็นไม่รู้ว่าฝ่ายไซมอนรู้สึกอย่างไร แต่สำหรับตัวเองแล้ว เขารู้ว่าถ้าตัวเองยังคงมีเลือดเหลืออยู่ในร่างกาย เขาคงจะหน้าแดงไม่เป็นท่ากับช่วงเวลานั้น
 
.
.
.
.
.
 
ก่อนที่เขาจะรู้ตัว เคียเร็นก็พบว่าเท้าของเขาพาตัวเองมาถึงหน้าที่พักของไซมอนแล้ว
 
ตอนนี้ที่เขารู้ตัว เขารู้สึกแย่กับการตัดสินใจชั่ววูบของตัวเอง 
 
จริงอยู่ที่เขาไม่ชอบปัญหา เขาเกลียดการทิ้งปัญหาไว้โดยไม่แก้ไข และเมื่อมีปัญหาค้างคาเขามักจะพุ่งตัวเข้าหามันเสมอ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแย่เล็กน้อยกับการมาที่นี่
 
และความรู้สึกแย่'เล็กน้อย'ก็ทวีพูนเป็น'มาก มาก มาก'เมื่อไซมอนเปิดประตูยังกะโลของเอมี่ตอบเสียงเคาะของเขา
 
และทันทีที่ โอ้-ไม่-รู้-สิ-เรา-อาจ-จะ-เป็น-คน-รัก-กัน-แต่-มา-นึก-ดู-อีก-ที-เรา-ยัง-ไม่-ได้-คุย-ถึง-เรื่อง-นั้น ของเขาเดินออกมา เคียเร็นก็พูดโพล่งใส่หน้าเขาทันที "นายรู้ใช่ไหมว่านายจูบฉันได้?"
 
ไซมอนดูตกใจ อันที่จริงแล้ว เคียเร็นสาบานว่าเขาเห็นไซมอนก้าวขาถอยหลังไปสองสามก้าวเล็กๆกับการโจมตีของเขา
 
ความเงียบอันน่ากระอักกระอ่วนตกคั่นระหว่างพวกเขาทั้งสอง ใบหน้าของเคียเร็นยู่ขึ้นมากตามเข็มวินาที และไซมอนก็ดูจะยังไม่สามารถฟื้นตัวจากคำถามได้
 
"ไซมอน?" เคียเร็นถามย้ำ ยืนกรานที่จะฟังคำตอบ เขาก้าวเท้าเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของไซมอนอย่างตอกย้ำเพื่อความมั่นใจ
 
ไซมอนกระพริบตาปริบ ดูจะกลับมาในโลกแห่งความจริงในที่สุด หรือไม่เขาก็อาจจะแค่ตกใจที่เห็นหน้าของเคียเร็นในระยะใกล้ขนาดนี้
 
ในที่สุดเขาก็เปิดปากตอบ อย่างช้าๆ ราวกับระมัดระวังไม่ให้คำตอบของตนทำให้เคียเร็นเสียหัว "...รู้สิ"
 
"โอเค... นั่นมัน... ดีแล้วล่ะ"
 
เคียเร็นพูดตะกุกตะกักก่อนก้าวเท้าถอยกลับไปราวกับเพิ่งได้สติกลับมา ระวังตัวเองไม่ให้สะดุดล้มระหว่างก้าวเดิน มองจากไกลๆ พวกเขาคงจะดูเหมือนคู่เต้นรำที่แย่ที่สุดในโลก ไซมอนก้าวออกมา ไซมอนก้าวกลับเขาไป เคียเร็นก้าวเข้าหา เคียเร็นโซเซกลับออกมา...
 
"งั้น... แค่นี้ก่อนนะ"
 
เคียเร็นพูด เตรียมตัวจะเดินหนีออกมาจากที่นั่นเร็วเท่าที่เขาจะทำได้
 
...ถ้ายังมีเลือด- ถ้าเขายังมีเลือดไหลเวียนอยู่ในร่างกายนะ เคียเร็นไม่อยากจะคิดว่าหน้าของเขาตอนนี้จะแดงขนาดไหน
 
ก่อนที่จะหนีออกมาได้สำเร็จ ไซมอนดึงเขากลับเข้าไปเสียก่อน 
 
เคียเร็นรู้สึกถึงตาของตนที่เบิกกว้าง- จากการรอคอยมากกว่าความตกใจ เขาได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองติดขัด แม้ว่า หากพูดกันตามหลักการแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องหายใจ เขาหลับตาลง กลืนน้ำลายที่แห้งผาก บังคับไหล่ทั้งสองข้างให้ผ่อนคลาย และเขาก็รอ
 
ใบหน้าของไซมอนอยู่ห่างเขาไปเพียงนิดเดียว แค่เพียงช่วงแสงสีเงินลอดผ่าน
 
เคียเร็นรอ
 
และเขาก็รู้สึกถึงสัมผัสแสนเบาบาง สัมผัสแสนอ่อนหวานแตะลงยังหน้าผากของเขา
 
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ไซมอนดึงตัวเองกลับไปแล้ว และเขาก็ดันตัวเคียเร็นออกไปจากที่พักของเขาอย่างไม่มีพิธีตรีตรอง ปิดประตูตามอย่างรวดเร็ว
 
เคียเร็นเพียงแต่ยืนค้างอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วแตะจุดบนหน้าผากของเขา ณ ที่ที่ไม่มีสัมผัสใดหลงเหลือ ลมที่หวีดหวิวผ่านตัวเขาควรจะหนาวบาดเนื้อ ผิวกายของเขาควรจะเย็นเฉียบต่อสัมผัส และผิวกายของไซมอนก็เช่นกัน แต่เขาไม่รู้สึกถึงความรู้สึกพวกนั้น เขาไม่ควรจะรู้สึกอะไร
 
ถึงอย่างนั้นเคียเร็นกลับรู้ดีว่านิ้วมือของเขากำลังตอกย้ำรอบสัมผัสใด เขาไม่ควรจะรู้สึกอะไร แต่เคียเร็นก็ยังรับรู้ถึงรอยยิ้มที่เริ่มต้นที่มุมปากของเขา กระจายเป็นรอยยิ้มกว้างชนิดที่เขาหยุดมันไม่ได้
 
จุมพิตที่หน้าผาก? แม้กระทั้งเด็กมัธยมยังได้รับมากกว่านั้นหลังจากเดทแรก
 
เคียเร็นมุ่งหน้ากลับบ้านของเขา แรงกระโดดเล็กน้อยตามทุกฝีเท้า รอยยิ้มยังค้างอยู่บนใบหน้าของเขา และมือของเขาที่สัมผัสจุดที่ริมฝีปากของไซมอนสัมผัสก็ยังค้างอยู่ที่เดิมเช่นกัน
 
จุมพิตที่หน้าผาก? ...เป็นการเริ่มต้นที่ไม่เลว
 
[The End]
 
 
เชื่อไหมว่าโมดู In The Flesh จบรวดเดียวภายในเวลาที่นั่งเครื่องจากเกาหลีกลับไทย
 
สวัสดีค่ะ คิดถึงกันไหม? :)

Comment

Comment:

Tweet

@ปูน
ศรีรี่นี้มันดีมากนะกับการ represent คนหลายๆประเภท //ซับน้ำตา, เนื้อเรื่องก็ไม่หวือหวาเหมือนหนัง'เมกาแต่มันสนุกอ่าาาา
นี่ยังไม่พูดถึงลุคนะว่าแสดงออกมาได้น่ารักขนาดไหน (ฮา)
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ดีใจจัง surprised smile

#2 By Haveniverse on 2014-07-19 10:43

อ๊ายยยยยยยย น่ารักมากกกกกกกกกกเลยค่ะcry cry
เห็นหน้าของ Keiren เลยว่าแสดงออกมายังไง
เขียนออกมาได้ดีมากค่ะ เหมือนได้ดูตอนต่อแบบสั้นๆ จากตอนที่สุดท้ายของซีรี่ย์เลยอ่ะ double wink
ชอบคู่นี้เพราะไม่ได้รู้สึกว่ามันรวบรัดหรือจ้องจะนอนกัน แต่ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป แล้วลุคก็เล่นออกมาได้มุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งมากมายค่ะ

#1 By ปูน (58.137.17.130|10.211.10.92, 58.137.17.130) on 2014-07-17 09:51